Ας ξεκινήσουμε από ένα δεδομένο: κανείς δεν αγοράζει ένα αυτοκίνητο που δεν του αρέσει. Ωστόσο αυτό το απλό γεγονός μεταμορφώνει μία απόφαση από κάτι δευτερεύον σε μία εμπορική επιτακτική ανάγκη και αυτή η απόφαση έχει να κάνει με το χρώμα. Για εμάς τους καταναλωτές και την συναισθηματική αξία που έχουν τα αυτοκίνητα, το χρώμα τους μπορεί να επηρεάσει την καθημερινή εμπειρία χρήσης και ιδιοκτησίας. Στο κάτω κάτω, περίπου το 60% της ορατής επιφάνειας ενός αυτοκινήτου είναι το χρώμα του και όπως έχουμε δει πολλές φορές στο παρελθόν, το χρώμα του αυτοκινήτου μπορεί να λειτουργήσει με θετικό ή αρνητικό τρόπο στο σύνολο της εμφάνισης του.
Οι Ευρωπαίοι είναι συντηρητικοί όμως. Έρευνα που αφορά την Γερμανία, την Γαλλία, την Αγγλία, την Ιταλία και την Ισπανία δείχνει πως οι καταναλωτές επιλέγουν σε πολύ υψηλά ποσοστά ουδέτερα χρώματα. Συγκεκριμένα, το γκρι, το λευκό και το μαύρο αντικατοπτρίζουν περίπου το 70% ενώ το μπλε και το κόκκινο ακολουθούν με μεγάλη διαφορά. Πιο εκφραστικά χρώματα όπως το πράσινο, το κίτρινο και το πορτοκαλί αποτελούν niche επιλογές με πολύ περιορισμένη απήχηση και όλα αυτά παρά το γεγονός ότι οι κατασκευαστές προωθούν τις δημιουργίες τους χρησιμοποιώντας έντονα χρώματα. Για παράδειγμα το Renault Clio που ακόμα και στην επίσημη σελίδα της εταιρίας προβάλλεται στο ομολογουμένως πολύ όμορφο “Μπλε Iron” χρώμα ενώ εξίσου εντυπωσιακά είναι και το “Κόκκινο Flame” όσο και το “Πορτοκαλί Valencia”.
Κι όμως, οι καταναλωτές επιλέγουν το μαύρο σε ποσοστό 16%, το γκρι σε ποσοστό 16% και το λευκό σε ποσοστό 12%. Υπάρχει μία σαφής αποσύνδεση του marketing από τις προτιμήσεις του αγοραστικού κοινού αλλά αυτό δεν είναι εντελώς παράλογο καθώς στόχος του πρώτου είναι να κεντρίσει το ενδιαφέρον και την προσοχή ενώ οι δεύτερες ορίζονται έως έναν βαθμό και από την ανάγκη για προστασία της επένδυσης.
Λίγο διαφορετικά είναι τα πράγματα σε μοντέλα με ισχυρότερη συναισθηματική σύνδεση. Χαρακτηριστικά παραδείγματα το Fiat 500 και το ολοκαίνουριο Renault 5 στα οποία τα έντονα χρώματα κερδίζουν έδαφος. Ενδιαφέρον παρουσιάζει και η έντονη προτίμηση των καταναλωτών στα μεταλλικά χρώματα παρά το επιπλέον κόστος της συγκεκριμένης επιλογής καθώς περίπου 2 στους 3 αποφασίζουν να δώσουν τα περίπου €700 (κατά μέσο όρο) που απαιτούν οι κατασκευαστές για να ένα μεταλλικό χρώμα αποδεικνύοντας ότι υπάρχει μεγάλη υποκειμενική αξία σε αυτό.
Όσον αφορά στην καμπίνα, οι προτιμήσεις των καταναλωτών παρουσιάζουν μία έντονη γεωγραφικότητα με τους Βορειοευρωπαίους να επιλέγουν σε ποσοστό άνω του 50% premium υλικά όπως το δέρμα αντί για το ύφασμα ενώ οι Νότιοι παρουσιάζουν διαφορετική συμπεριφορά και αρνούνται να ξοδέψουν 500, 1.000 ή ακόμα περισσότερα ευρώ επιπλέον για διαφορετικές, πιο πολυτελείς επενδύσεις. Το ενδιαφέρον δεν σταματά εκεί καθώς οι χώρες διαφοροποιούνται και στα χρώματα που επιλέγουν για όποια επένδυση έχουν διαλέξει με πιο χαρακτηριστικό το παράδειγμα της Γαλλίας που εμφανίζει αισθητά μικρότερα ποσοστά για το μαύρο χρώμα και στρέφεται περισσότερο στο γκρι αλλά και της Ιταλίας όπου οι πολύχρωμες επενδύσεις είναι πολύ πιο κοινές σε σύγκριση με την υπόλοιπη Ευρώπη. Όλα αυτά παρουσιάζουν ενδιαφέρον τόσο στο επίπεδο του καταναλωτή όσο και στο επίπεδο του κατασκευαστή καθώς από αυτού του είδους τις αναλύσεις αντλούν δεδομένα τα οποία αναλύονται και εν τέλει διαμορφώνουν τις μελλοντικές στρατηγικές πάνω σε αυτά τα ζητήματα.
